داشتم با خودم فکر می کردم آخر این قضیه هسته ای چی می شه؟...داشتم به حرکات و رفتار عجیب سران این مملکت اشغالی فکر می کردم...
اول کو*د*تا...بعد جنایاتی که شاید هیچ بیگانه ای تو کشور تحت اشغالش انجام نده که کو*د*تا*چیان، با به ظاهر هموطنانشون انجام دادن...حالا هم تحریک بیگانگان...به عبارتی تحریک تمامی دنیا برای آغاز جنگ...بهتر بگم حالا هم کمر به بر هم زدن صلح و آرامش جهان، بستن...
این بود برنامه کو*د*تا*چیان برای مدیریت جهان؟!...شاید منظورشون از مدیریت، به هم ریختن جهان بوده!...که البته از این حضرات بعید نیست...چون این گروه پیرو مکتبی هستن که رهبران و مراجع این مکتب معتقدند با ایجاد هرج و مرج و ایجاد بستری برای به تنگ آمدن مردم، زمینه رو برای ظهور سریعتر امام زمان فراهم می کنن...
زیاد دور نرم...با این وضعیت احتمال بروز جنگ اصلاً دور از ذهن نیست...
داشتم فکر می کردم در صورت بروز جنگ، کیا حاضرن داوطلبانه بجنگن؟!...جوابم مشخص بود...یعنی چیزی که حداقل من فکر می کنم جوابی برای این سواله، مشخصه...پس سوالم رو اصلاح کردم...این وسط کیا قراره بجنگن؟...به جز مریدان و پیروان جریان حاکم...به جز اون عده ای که به دلخواه در زمان صلح، لباس نظامی به تن کردن...یه مشت سرباز که اکثراً بر خلاف میل باطنیشون دارن خدمت اجباری سربازی رو می گذرونن...
ذهنم همین جا متوقف نشد...جلوتر رفت...در صورت کشته شدن این سربازها قراره چه لقبی بهشون بدن؟...شهید؟!...
من خودم جواب می دم...
من...اگر سرباز بودم...اگر جنگ شد...اگر مُردم...
شهید نشدم...چون نه در راه دفاع از سرزمینم و خاکم و مردمم کشته شدم...نه در راه خدا...بلکه در راه قدرت طلبی یک مشت جاه طلب تشنه قدرت کشته شده م...که بر اریکه قدرت تکیه زدند و دارن برای رسیدن به اهداف شخصیشون، من و امثال من رو به کشتن می دن...